European Supply Chain Management Magazine june 2011

Newsletter linkedin

Lees verder

LogiFact traceerbaarheid

Depron genoemd  in WikipediA als merknaam voor polysyteen kunststof. Lees bericht hier of op

 http://nl.wikipedia.org/wiki/Depron

Nieuwsbrief 4 Depron nu ook in Wikipedia

AgroLogistic 2009

Lees het volledige artikel.

Advertorial       Ook supergoed in een steriele omgeving

FischMagazin 4 2009

AGF news: Depron denkt groen

Web-site vakblad vis in bedrijf

Eigenlijk is er geen kunst aan. Verdeel een grote partij diepgevroren frieten over zakken, voorzie die van verschillende opschriften en zie het wonder geschieden:

Consument en winkelier laten zich te makkelijk inpakken.

• ‘Extra dunne frites’. Tien tegen één dat de lijdende lijner zal zwichten.
• ‘Zonder kunstmatige toevoegingen’. Altijd prijs bij de gebirckenstockte gezondheidszoekers
• ‘Bereid in 100% handgeperste Chileense zonnebloemolie’ en hopla! de zak verdwijnt in de winkelkar van de ware culisnobs.

Iedere marketinggoeroe zal het onderschrijven: ‘t is maar hoe je een boodschap verpakt. In woorden gaat dat bijna vanzelf.

Lastiger wordt het als je iets kwijt wilt over de verpakking zelf. Bijvoorbeeld de polystyreen voedselverpakkingsschaal – onthoud dit woord voor scrabble! – waarop de kipfilets en hamlapjes liggen. Geen eer aan te behalen, want wie valt er voor een wervende tekst als ‘Kip zonder vel en been, nu op een bedje van polystyreen’? Inderdaad.

Toch is het een product dat wel degelijk aandacht verdient. Niet omdat we het zelf maken – al speelt dat natuurlijk zeker een rol – maar omdat de keuze voor een verpakking niet los gezien kan worden van de wens tot maatschappelijk verantwoord ondernemen en bewust consumeren. Thema’s van deze tijd dus.

Bewust kiezen kan alleen op basis van informatie. En daar is men in de voedselverpakkingswereld niet scheutig mee. Te oninteressant? Te zeer een bijproduct dat de gebruiker voor lief neemt? Of te grote belangen?
Neem de verpakkingsbelasting. Zorgde in 2008 even voor wat ophef toen supermarkten aankondigden deze door te berekenen aan de consument.

Omdat de taks wordt geheven op basis van het gewicht van de verpakking, lijkt het voor de hand te liggen dat grootwinkeliers bewust kiezen voor de lichtste verpakkingsmogelijkheid. Die is er namelijk. Inmiddels zelfs 15 % lichter dan de oorspronkelijke polystyreen schaal.

Toch wordt die keuze niet gemaakt. Waarom niet? Omdat de consument toch wel betaalt? Zeg ‘verpakking’ en denk ‘milieu’. Het is mogelijk – wij kunnen het – om schalen te produceren op basis van PLA, een biologisch afbreekbare, op bio polymeer gebaseerde grondstof. Volstrekt milieuvriendelijk en geheel CO2-neutraal recycleerbaar.

Desondanks blijft de retailwereld de consument transparante PET-materialen voorschotelen, die niet het label ‘groen’ verdienen. Omdat transparant de suggestie van ‘fris’ oproept? Maar hoe transparant is men eigenlijk naar de consument?
Over de keuzemogelijkheden? De kosten? Over de eigen maatschappelijke verantwoordelijkheid?

Hoe fris is dat? In de wereld der verpakkingen van verswaren gaat het om hoogwaardige technologie waar patenten mee gemoeid zijn. Innovatie kost geld en inspanning, maar de ontwikkelingen zijn zeer interessant en feitelijk de ‘piepschuimen schaal’ al ver voorbij.

Wij kunnen inmiddels ruim twintig andere methoden laten zien om vis, vlees, kip en AGF aantrekkelijk en uitdagend te verpakken. Of nieuwe manieren om vocht te absorberen, zonder de traditionele cellulose inlegvellen die veelal onbedoeld mee de pan ingaan. We zijn ervan overtuigd dat de consument klaar is voor een andere keuze, maar wanneer is de retail / groothandel dat?

Behoudzucht is een hardnekkig – en voor velen onzichtbaar – fenomeen in deze markt. Wellicht dat dit ‘verpakkingsthema’ iets is wat uw redactie op de slijpsteen wil leggen? Het wordt tijd dat hier eens over wordt uitgepakt. Uiteraard zijn wij dan graag gesprekspartner.